English

Hızlı Erişim


Bu Dergi DOI ve Crosscheck üyesidir


Özet


İŞBİRLİĞİ İLE ÖĞRETİM YÖNTEMİNE DAYALI BEDEN EĞİTİMİ DERSLERİNİN 9–10 YAŞ GRUBU ÇOCUKLARIN PROBLEM ÇÖZME BECERİSİ GELİŞİMİNE ETKİSİNİN ARAŞTIRILMASI
Bu araştırma, 12 haftalık İşbirliği ile Öğretim Yöntemine Dayalı Beden Eğitimi programının, 9–10 yaş grubu çocukların problem çözme becerileri gelişimine etkisini incelenmek amacıyla yapılmıştır. Bu amaç doğrultusunda öğretim programında işbirlikli öğrenme tekniklerinden De Vries (1976) ve Slavin (1978–1980) tarafından geliştirilen “Takım–Oyun–Turnuva” ve Johnson ve Johnson (1994) tarafından geliştirilen “Birlikte Öğrenme” yapıları üzerine kurulmuş “Öğrenme Takımları”, Aranson ve arkadaşları (1978), Slavin (1980) ve Kagan (1986) tarafından geliştirilen “Ayrılıp Birleşme” yapısı üzerine kurulmuş “Parça Birleştirme”, Kagan (1992) tarafından geliştirilen “Eş Kontrolü” ve “Düşün–Eşleş–Paylaş” yapısı üzerine kurulmuş “Eşleş–Kontrol et–Uygula” ve “Düşün–Paylaş–Uygula” teknikleri kullanılmıştır. Araştırma, 9–10 yaş grubu çocuklardan oluşmuştur. Araştırmaya, 69 öğrenci deney (34 erkek 35 kız) ve 70 öğrenci kontrol (35 kız 35 erkek) grubu olarak, 139 öğrenci gönüllü alınmıştır. Araştırmada uygulanan İşbirliği ile Öğretim Yöntemine Dayalı Beden Eğitimi programının çocukların problem çözme becerileri üzerindeki etkisini araştırmak için; Serin ve arkadaşlarının 2010’da geliştirdikleri, “İlköğretim Düzeyindeki Çocuklar İçin Problem Çözme Envanteri” (ÇPÇE) uygulanmıştır. Verilerin çözümlenmesinde istatistik programı kullanılmıştır. Deney ve kontrol grubu arasındaki farklılığı bulmak için bağımsız t testi, deney ve kontrol grubunun ön–son test arasındaki farklılığı bulmak için ise eşleştirilmiş t testi uygulanmıştır. İstatistik sonuçlarına göre, deney ve kontrol grubu problem çözme becerisi ön test değerleri ortalamaları arasında, anlamlı bir farklılık bulunmazken (p>0,05), son test değerleri ortalamaları arasında Problem Çözme Becerisine Güven ve Kaçınma alt boyutlarında (p<0,001), Öz denetim alt boyutunda ise, (p<0,05) düzeyinde farkın anlamlı olduğu bulunmuştur. Deney grubu ön–son test değerleri ortalamaları arasında, farkın son testler lehine anlamlı olduğu bulunurken (p<0,001), kontrol grubu ön–son test değerleri ortalamasında Öz denetim alt boyutunda farkın anlamlı olduğu bulunurken (p<0,001), diğer alt boyutlarda anlamlı bir fark bulunmamıştır (p>0,05). Sonuç olarak, plânlı ve uzun süreli uygulanan İşbirliği ile Öğretim Yöntemine Dayalı Beden Eğitimi programı, çocukların problem çözme becerisini anlamlı düzeyde geliştirebileceği sonucuna varılmıştır.

Anahtar Kelimeler
Beden eğitimi, İşbirliği ile öğrenme, Problem çözme becerisi

Gelişmiş Arama


Duyurular


Adres :Gaziosmanpaşa Üniversitesi - Eğitim Fakültesi Kat :1 Taşçiftlik-TOKAT
Telefon :0356 252 16 16-3470-3471 Faks :
Eposta :

Web Yazılım & Programlama Han Yazılım Bilişim Hizmetleri